mosiężny topór perski paradny

przedpo
Topór, obok siekiery i tasaka, należy do grupy najstarszych złożonych narzędzi. Jest zaliczany do broni białej obuchowej. Perskie topory bojowe, czyli tabory, miały dwie charakterystyczne odmiany. Pierwsza zbliżona była do współczesnej siekiery z żeleźcem o prawie poziomym zarysie górnej krawędzi, zaokrąglonym ostrzu i łukowato wygiętej krawędzi dolnej oraz z lekko profilowanym obuchem. Druga z odmian miała charakter bardziej symboliczny, ceremonialny niż bojowy i najczęściej była atrybutem derwiszów (analogicznie do egipskich Mameluków oraz osmańskich Turków). Odmiana ta nosi nazwę tabar zin i występowała w dwóch rodzajach charakteryzujących się pojedynczym lub podwójnym ostrzem, jednak ostrze zawsze miało kształt półksiężyca. Trzonek z reguły bywał metalowy i często zwieńczony u góry grotem.
Opisywany topór, tabar zin, jest własnością Muzeum Warmii i Mazur w Olsztynie. Został on odlany z mosiądzu. Według historyków muzeum powstał w na przełomie XVIII i XIX wieku w Persji. Jego wysokość to 17 cm, natomiast szerokość wynosi 19,5 cm. Ostrza, które mają kształt półksiężyców, zostały ozdobione trawioną dekoracją. Dekoracja przedstawia słonia w ornamentalnym obramieniu.
Obiekt jest niekompletny, brakuje toporzyska. Zachowana część była silnie zabrudzona i lekko skorodowana. Topór był zmatowiały, co w połączeniu z zabrudzeniami utrudniało odczytanie dekoracji.
Celem konserwacji było przywrócenie obiektowi walorów estetycznych poprzez oczyszczenie, wypolerowanie, a także uczytelnienie dekoracji oraz zabezpieczenie przed korozją.

Prace konserwatorskie i restauratorskie wykonane przez Joannę Stawowy pod kierunkiem dr Aliny Tomaszewskiej-Szewczyk.